menu
De Maas. Al 40 jaar woon ik in dat mooie dorp aan de Maas. Bijna iedere dag zie ik daar schepen hun vracht van a naar b varen. Van noord naar zuid en zuid naar noord. Richting de stuw van Belfeld en onder de Venlose bruggen door of richting de stuw van Linne en onder de Roermondse bruggen door. En tussen die scheepvaart door een jacht, een sloep, een maascruiseschip en een rondvaartboot. Tot voor kort zag ik dat al wandelend of al luierend vanuit het gras – waar het hoge water zich net heeft teruggetrokken – aan me voorbij trekken. Je vraag je wel eens af hoe het leven van zo’n schipper er eigenlijk uit ziet, maar verder?

Ja verder kijk ik nu. Want er is heel wat voor nodig om een vlotte en veilige doorstroming van verkeer en water te organiseren. Onderhoud, aanleg, reconstructie, omleiding, renovatie, schoonmaken, capaciteit vergroten, noem maar op! Het veilig en vlot laten doorstromen van verkeer en water is dus een ambitie met gevolgen. Voor schippers, bewoners, ander verkeer, toeristen, boeren met land aan het water, horecalocaties; voor ons allemaal dus. We ervaren continu allemaal de gevolgen van het dagelijks functioneren en daar merken we niks van. We ervaren heel soms de gevolgen van het niet functioneren of van het werk dat er moet gebeuren, daar merk je dan wel iets van. In die dynamiek ga ik me begeven. Als communicatieadviseur bij Rijkswaterstaat Zuid Nederland ga ik via Zandbeek aan de slag met de communicatie rondom de vaarwegen in Zuid Nederland en het groot onderhoud aan de stuwen. Een opdracht die maakt dat het verhalenvertelbloed gaat stromen. Net als De Maas dat al honderden jaren doet, recht onder mijn neus. Alsof het vanzelf gaat maar dat is allerminst zo.

maart 2021 – heden